Djozi

Twee uur nadat hij vertrok, is de chauffeur terug. En jawel: hij heeft een bidon met 25 liter diesel mee die hij direct afzet op de gammele en scheef in het water liggende overzet. Nog geen 10 minuten later horen we de motor van de boot draaien en mogen we de boot oprijden, om aan de overzijde van de Nijl naar de ruïnes van de tempel van Soleb te rijden. Ook hier bij deze 3500 jaar oude tempel is er geen enkele andere bezoeker, maar een achttal kinderen van het nabijgelegen dorp wedijveren met de tempel om de meeste aandacht te krijgen. Na een half uur historische uitleg winnen de kinderen.

Zodra ik ga zitten, komen ze op mij af. Zoals gewoonlijk eerst de grootste durver en dan volgt snel de rest. Ze staan hoger dan mij, en kijken geboeid pal in de lens als ik van hen een foto maak.  ‘What is your name?’.  ‘José’.  Ze begrijpen het als ‘Djozi’ en roepen het naar mekaar.  Geen 500 meter verder, in het dorpje Wawa, zal ik zeer basic  overnachten in een voor plaatselijke normen nette guesthouse met meerdere kamers. Het weliswaar zeer primitieve douchehokje op het binnenerf is bijzonder welgekomen: er is geen elektriciteitsnetwerk en uiteraard geen waterleiding, maar er is een generator, en zo komt er toch opgepompt water uit de buis die schuin uit het plafond van het douchehokje komt.  ’s Morgens nog voor het ontbijt wandel ik rond in het dorpje. Een paar kinderen komen onstuimig op mij af: ‘Djozi, Djozi!’. Ik vraag hen waar de school is, maar ofwel begrijpen ze me niet, ofwel zou ik moeten begrijpen dat er in het dorp geen school is. Ik moet wel mee met hen. Wanneer ik aarzel pakken ze mijn hand vast en in het zicht van enkele andere kinderen trekken ze hun buit fier met zich mee. Een straatje verder lopen ze door een openstaande metalen deur naar binnen en ik hoor hen geestdriftig roepen. Twee vrouwen komen voorzichtig aan de deur kijken. Aangespoord door de kinderen vragen ze me om hun huis binnen te gaan. Gespeeld terughoudend ga ik naar binnen. De twee vrouwen blijken zussen te zijn. Zichtbaar bedeesd en ook vereerd tonen ze mij de  woning. Rond het centrale binnenerfje liggen de keuken en de slaapkamers die beide open zijn naar het binnenerf.  De kinderen zijn door het dolle heen. Het is in de keuken dat ik ze alle 5 nog eens op foto moet zetten.  Ze moeten van de vrouwen stil en flink naast mekaar staan. Nu zijn het de kinderen die bedeesd zijn en de moeders die fier zijn.  Zodra de mannen thuiskomen, zullen ze hun verhaal doen. Kon ik hen maar een foto afgeven.

Fotoreeks josé lecoutere foto 7